We are proud to announce two editors choices for the September edition of Gramophone magazine from England.
Dvorak Symphony no. 7 with Ivan Fischer and his Budapest Festival Orchestra.
The Peace of Utrecht with Jos van Veldhoven and his Netherlands Bach Soceity.
Look below in our review section for the complete reviews.

MASTER OF THE TANGO

Bandoneón player Alfredo Marcucci has died June 12, 2010 in Landen, Belgium at age 81.

Alfredo Marcucci was taught the profession by his uncle, the great Bandoneón player Carlos Marcucci. Since 1947 Alfredo played in the big orchestras of the time: Raúl Kaplún, Carlos di Sarli, Julio de Caro. At the end of the 1950's, when the Tango got less popular he toured the world with the folklore group Los Paraguayos for 15 years. After meeting his Dutch wife he chose to stop playing professionally and starts working in a factory to be able to support his family. In 1986 he was able to retire and starts Orquesta Típica. He taught Leo Vervelde and Carel Kraayenhof, Sexteto Canyengue the art of the Bandoneón. A "second youth" starts and with Channel Classics he played in 6 projects like: ‘Timeless Tango’, ‘Touched by Tango’ and in 2004 - in honor of his 75th birthday, - ‘a life of Tango’.

It was a wonderful experience to work with Alfredo these last 13 years.  Put his bandoneon in his hands was like seeing a small boy with his favorite toy.  His music and musical timing was extraordinary.  For all the musicians that have worked with him, I can speak for them that Alfredo will be sorely missed.
Jared Sacks

DUTCH:

Grootmeester van de Tango

Bandoneón speler Alfredo Marcucci is op 12 juni 2010 in zijn woonplaats Landen in België op 81-jarige leeftijd overleden. 

Alfredo Mrcucci leerde het vak op 7-jarige leeftijd van zijn oom, de grote Argentijnse bandoneónist Carlos Marcucci. Vanaf 1947 speelde hij in de grote orkesten van die jaren: Raúl Kaplún, Carlos di Sarli, Julio de Caro. Het was de tijd van de dansfeesten, tango-salons, radio-optredens en 78-toerenplaten. Als eind jaren vijftig de tango in het slop raakt en Marcucci de op dat moment wereldberoemde folkloregroep Los Paraguayos ontmoet reist hij met hen vijftien jaar lang de wereld over.  Nadat hij zijn Nederlandse vrouw ontmoette besloot hij een punt te zetten achter het artiesten bestaan  en ging in een fabriek werken om zijn gezin te kunnen onderhouden. In '86 mocht Marcucci met vervroegd pensioen en richtte Orquesta Típica op. Onder meer Leo Vervelde en Carel Kraayenhof van Sexteto Canyengue gingen bij hem in de leer. Een ‘tweede jeugd’ brak aan en bij Channel Classics verschenen ‘Timeless Tango’, ‘Touched by Tango’ en in 2004 - ter ere van zijn 75ste verjaardag- ‘a life of Tango’. 

Dejan was on "Vrije Geluiden", a Dutch TV program last sunday June 6th.

We added two video's of the broadcast to the release page. 

We have installed a new Audio player on the product pages that should improve stabilty and site speed.

If you experience problems please feel free to contact us to let us know.

Our e-mail address is: info@channel.nl.

We appreciate your visit.

Editors Choice Gramophone September 2010
Dvorak Symphony no. 7, American Suite

This is one of those magnificent performances, typical of Ivan Fischer, that offer so much. Some will take from it a sense of elegance and sweetness. For me it's the detail - the concentration of every moment in the strings, for instance. You can almost focus on a different instrument for each listening and experience different yet satisfying musical journeys, as it were. Marvelous music - making.
James Inverne
A refined and individual Seventh plus the return of a classic Eighth and Ninth
Ivan Fischer is truly 'one on his own', a fund of fascinating interpretative ideas which, whether or not you always agree with them, invariably make musical sense. On this new version of Dvorak's Seventh Symphony, for example, the way he 'lifts' the transition into the second subject, with string lines that positively bulge nectar. The second subject itself is light and easy-going (beautiful horn playing) whereas the development section ebbs and flows despite the uneasy climate, much as it should. Just follow its course from say 4'22'' through 6'47'', then for half a minute or so beyond 7'01'', and you soon realize that here we have players who, under inspired and imaginative direction, know how to shape phrases and how to control and project dynamics. Sir Charles Mackerras on his recent 'live' Philharmonia recording (Signum, 4/10) captures just as much of this first movement's elemental storm and stress - the ever-volatile Kubelik in his DG Berlin recording is even more riveting - but Fischer's consistent coaxing provides a more temperate alternative. Similarly, the Poco adagio enjoys some superb playing (gorgeous horns again at around 2'40'') and note the unexpected Mahlerian string portamento at the movement's close.
The Scherzo's high point is an expressive but seamless transition into the Trio (always a tricky moment) and an energetic rocket ride back again. The finale is very well judged, excitingly played too, and it was a good idea to follow the ultimately exultant Seventh Symphony with a flowing, genial account of the still to rarely played American Suite, a dance sequence that's an ideal bedfellow, repertoire wise, for the Slavonic Dances and Legends. Competition here isn't too strong and although I retain a fondness for Karel Sejna's broader, grittier Czech Philharmonic account, I love the gutsy cut and thrust of the vintage Czech strings in the finale, many will prefer Fischer's refinement and polish. (...)mandatory listening for anyone interested in Dvorak and the best of his modern interpreters.
Rob Cowan
 

Editors Choice Gramophone September 2010
Handel - Croft
Music for the Peace of Utrecht
The site of a famous peace treaty spawns a marvelous disc in eloquent tribute.
(...)The new recording by the Netherlands Bach Society has been produced in collaboration with the Treaty of Utrecht Foundation, as the city gears up towards the tercentenary commemoration in 2013 of 'The first peace achieved through diplomacy'. Jos van Veldhoven's excellent Dutch musicians are joined by a team of mostly English soloists. 'To the all angels cry aloud' is sung with tense drama by the incisive chorus, Julian Podger and William Towers. 'When thou tookest upon thee to deliver man' has sensitive contributions from oboist Michael Niesemann and high tenor Wolfram Lattke, and the accompaniment of 'We believe that thou shalt come' (an adaptation of 'De torrente' from Dixit Dominus) is played gently by the strings and flautist Marten Root. The Netherlands Bach Society fires on all cylinders in the Jubilate, the joyful opening part is based on another earlier Roman sacred work (Laudate Pueri). The choir handles lively counterpoint intuitively, slower reflective music is eloquent, and the brassy homophonic passages adapt and ideal character of ceremonial splendour. Contrasts between penitent intimacy and colourful magnificence are managed shrewdly by Veldhoven.
The programme concludes with William Croft's ode 'With Noise of Cannon'(1713). Performed at Oxford, this partly commemorated the Peace Treaty but also supported the Master of the Chapel Royal's obtaining of a doctorate. Croft had been a chorister under Purcell and Blow; the stylistic link between Croft's forbears and the newcomer Handel is manifest and charismatic details such as agile trumpets and echoing dance like strings in the overture, and the tender duet 'Peace is the Song' (sung finely by Peter Harvey and William Towers).
AS one expects from this label, the superb sound engineering and the artistic integrity of the project are second to none.
David Vickers
 

Music for the Peace of Utrecht = HANDEL: Te Deum, HWV 278; Jubilate, HWV 279; WILLIAM CROFT: Ode for the Peace of Utrecht, “With Noise of Cannon” – Netherlands Bach Society/ Jos van Veldhoven, conductor – Channel Classics multichannel SACD 29610, 73:03 [Distr. by Harmonia mundi] ****:

This disc is offered as a foretaste of the celebration of 300 years since the passing of the Treaty of Utrecht, an event that can hardly be underestimated as it brought an end to almost 200 years of war in Europe. It was a big event then and has not lost its significance today. The Treaty of Utrecht Foundation is in part responsible for the sponsorship of this recording.

Handel was just starting to acclimate himself to the ways of England when the opportunity to write his Te Deum presented itself. The accompanying Jubilate was almost an afterthought to the other composition. It only took about two seasons for the already-successful composer to establish himself as the one to beat in terms of musical talent, and the Queen and English court caught on to his genius in rather short order. Otherwise it is impossible to understand how a foreign composer so easily assumed the first place for selection in such an important commission as this, works to be performed at St. Paul’s to celebrate the most important European event in 500 years. In fact, Handel’s opus was destined to supplant Purcell’s Te Deum that was annually performed on St. Cecelia’s Day on November 22 of each year, no mean feat. It is a spectacular piece with all of the typically Handelian effects that we all know and love, though it will probably not rank among favorite Handeliana when compared to what he could accomplish in future years; likewise the Jubilate, another invigorating and immediately popular work that served as an infallible calling card to London society.

William Croft (1678-1727) was court organist and composer along with master of the Children in the Chapel Royal and organist of St. Peter’s Westminster. His motivations for the composition of this blockbuster Ode were a little different from Handel’s, a musical dissertation devised to earn him a doctorate from Oxford University, which it did. This work was performed three months after the Utrecht treaty, and is full of what we would now consider Handelian devices as well. This is not surprising as the two composers were colleagues and friends at the Chapel Royal, and it is hard to ascertain who influenced who. Croft’s work is a marvel, wonderful choral work with a striking overture, and one that did good service to the court and the celebrations.
The Netherlands Bach Society is a crackerjack ensemble of tremendous quality and digs into these pieces with relish. Channel’s surround sound is simply brilliant, and I can’t imagine anyone being disappointed by this recording.

-- Steven Ritter
 

Handel & Croft - Peace of Utrecht [Hybrid SACD Plays on all CD systems]
None
Channel Classics
2010

Signed in April 1713, the Peace of Utrecht brought to an end the war of Spanish succession, a conflict in which Britain, Austria, Portugal and the Dutch republic joined forces to prevent the unification of France and Spain under a single monarchy. A major event in the history of British expansionism – we acquired Gibraltar as a result – it precipitated celebrations in London and Oxford, some of the music for which is collected here. Handel's Utrecht Te Deum and Jubilate, premiered in St Paul's, are comparatively familiar. Less well known is William Croft's Ode for the Peace of Utrecht, written for Oxford. In some respects the disc is uneven: Handel's Te Deum is among the great 18th-century choral works; Croft's Ode is no more than proficient and the text, fulsomely praising Queen Anne as the prime mover of the whole conflict, now strikes us as suspect. But the performances, with Jos van Veldhoven conducting the Netherlands Bach Society, are terrific. The treaty also put an end to the centuries of Spanish occupation in the southern Netherlands and the fires of political and humanitarian justice still blaze in the majesty of the choral singing and the elation of the playing.

Tim Ashley - The Guardian

Händel: Te Deum HWV 278 (Music for the Peace of Utrecht, 1713) - Jubilate HWV 279 (Music for the Peace of Utrecht, 1713).

Croft: Ode for the Peace of Utrecht ("With Noise of Cannon").

Nicki Kennedy (sopraan), Wlliam Towers (altus), Wolfram Lattke en Julian Podger (tenor), Peter Harvey (bas), Koor en Orkest van De Nederlandse Bachvereniging o.l.v. Jos van Veldhoven.

Channel Classics CCS SA 29610 · 73' · (sacd)

www.channelclassics.com

Over twee jaar is het feest en dan hopelijk niet alleen in Utrecht, al was het in deze stad dat op 11 april 1713 het verdrag werd gesloten dat officieel een einde maakte aan bijna twee jaar oorlogen die een groot deel van onze aardbol in hun greep hadden gekregen. Aan de vele handtekeningen die op die gedenkwaardige dag werden gezet waren lange onderhandelingen vooraf gegaan. Gedurende anderhalf jaar was de stad Utrecht het toneel geweest van een groot aantal komende en gaande internationale diplomaten, die in het politieke en geografische centrum van ons land de staatkundige toekomst van Europa bepaalden. Het grote internationale gezelschap bestond voornamelijk uit adellijke vertegenwoordigers van de diverse landen. Geen wonder dus dat Utrecht in die periode kunst en cultuur hoog in het vaandel had. Zoals vele kunsten kon ook de muziek prima dienen om de partijen dichter bij elkaar te brengen. Een uitstekend smeermiddel dus. Een eeuw later, van 18 september 1814 tot 9 juni 1815, zou in Wenen een soortgelijke vredestichting plaatsvinden, toen na de overwinning op Napoleon door de overwinnaars, Oostenrijk, Pruisen, Rusland en Engeland, Europa staatkundig opnieuw ingedeeld moest worden. En ook toen was er volop muziek in de Oostenrijkse hoofdstad en werd er met groot enthousiasme op de ongetwijfeld prachtige ensembleklanken gedanst.

De Stichting Vrede van Utrecht (klik hier voor de website) loopt alvast op de grootscheepse viering in 2013 vooruit met de presentatie van allerlei culturele 'opwarmertjes' op de mooiste plekken in de stad. In de zomermaanden, als het weer niet al te veel roet in het eten gooit, zijn er op forten, kastelen, maar ook op andere historische plekken verschillende evenementen die de Vrede van Utrecht ook in cultureel perspectief plaatst. Bovendien worden in samenwerking met de Universiteit Utrecht in de Nicolaikerk lezingen gehouden en zijn er door het gehele jaar heen programma's voor en door Utrechters. Er is zelfs een gratis toegankelijk feest op het imposante Domplein, met DJ's op de al even indrukwekkende Domtoren. De Stichting, een initiatief van de gemeente en de provincie, heeft de lat hoog gelegd. Dat past in de ambitie om in 2018 Culturele Hoofdstad van Europa te worden.

Uiteraard stond de Vrede van Utrecht ook hoog op de Engelse agenda. Merkwaardig genoeg kreeg Händel van staatswege het verzoek om een Te Deum te componeren. Normaliter werd een dergelijke opdracht aan Engelse componisten verleend, laat staan aan de 'Duitser' Georg Friedrich Händel, de 'Kapellmeister' van de keurvorst Hannover, met wie de Engelse koningin Anne bepaald geen vriendschappelijke relatie onderhield. Mogelijk heeft Händel de opdracht in de wacht gesleept met hulp van enige hem goedgezinden in adellijke kringen, maar het is zeker ook niet uitgesloten dat zijn successen in Londen een rol hebben gespeeld. Zijn talent en zakelijke handigheid hadden hem in niet meer dan twee seizoenen tot de meest toonaangevende componist van Engeland gebracht. Het regende bijkans compositieopdrachten en niet van de minsten.

Händels Te Deum is ook weer zo'n goed voorbeeld van een combinatie van creatieve inventiviteit en zakelijke handigheid. Misschien had hij de compositie al afgerond toen de opdracht op zijn deurmat viel. Maar belangrijker is dat het indrukwekkende werk getuigt van Händels kennis van de manier waarop de Engelse ceremonies en vieringen met muziek luister werden bijgezet, met alle daarmee verbonden 'pomp and circumstance'. Hij had een fijn oor voor de typisch Engelse gebruiksmuziek die hij in zijn stukken zeer geraffineerd wist te verwerken, zonder daarbij overigens zijn persoonlijke componeerstijl naar de achtergrond te schuiven. Wat het Te Deum betreft had hij bovendien geweldige voorbeelden in Purcells Te Deum en Crofts anthem Rejoice in the Lord. Purcells Te Deum lijkt min of meer model te hebben gestaan voor Händels Te Deum, terwijl diens Jubilate interessante raakvlakken heeft met Crofts Rejoice.

Händel is ook de componist die een superieure synthese wist te bereiken tussen solisten en koor, tussen solozang en tutti. De grootschalige opzet doet nooit afbreuk aan het fijnzinnige karakter van melodiek en harmonie, terwijl de muzikale uitbeelding van de tekst steeds trefzeker is en van een grote verfijning getuigt. Wat dat betreft is het zeker niet alleen The Messiah die daarvoor model kan staan. Het succes van Händels Te Deum was dusdanig dat het werk jaarlijks werd uitgevoerd ter gelegenheid van St. Cecilia's Day, op 22 november, en daarmee Purcells pendant van de eerste plaats verstootte. Händel had met zijn 'Church-Musick' het onmogelijke mogelijk gemaakt!

Het Jubilate werd na het Te Deum gecomponeerd. Beide werken waren bedoeld als muzikale omlijsting van een dienst van dank en gebed in een afgeladen St. Paul's Cathedral op 7 juli 1713, drie maanden na het sluiten van de Vrede van Utrecht. Het Jubilate kan en wordt weliswaar afzonderlijk uitgevoerd, maar dient in feite toch als aanvulling van het Te Deum.

De Ode voor de Vrede van Utrecht van William Croft (1678-1727) begint met een ouverture die de componist los had gepubliceerd. In het voorwoord van deze losse uitgave memoreerde Croft dat hij het had geschreven om - als een soort proeve van bekwaamheid - daarmee in Oxford de doctorstitel te behalen en dat het stuk onderdeel was van een groter geheel. Maar 'doctor in musick' werd je niet zomaar. De voorwaarde was niet alleen het componeren maar tevens het uitvoeren van een grootschalig werk, voor solisten, koor en orkest. Een componist die het om de doctorstitel te doen was moest dus flink uitpakken. Met alleen maar een ouverture lukte dat niet.

In de toelichting geeft dirigent Jos van Veldhoven aan dat twee zaken hem door het hoofd spookten: de datum van 13 juli 1713, waarop de eerste uitvoering van Crofts muziek plaatsvond, dus drie maanden nadat de Vrede van Utrecht een feit was, en nog geen week nadat Händels Te Deum en Jubilate in St. Paul hadden geklonken. Dan was er die intrigerende titel, 'With Noise of Cannon', waarbij de verwijzing naar het kanon mogelijk betrekking heeft op het oorlogsgeweld dat aan de Vrede van Utrecht vooraf ging.

Onderzoek in de archieven van de Bodleian Library in Oxford leverde een intrigerend resultaat op:

Musicus apparatus academicus, being a composition of two odes with vocal & instrumental musick performed in the theatre at Oxford on Monday July the 13th. The words by the Reverend Mr. Joseph Trapp A.M. and set to musick by William Croft Dr. in musick, organist & composer to His Majesty, master of the children in the Chapel Royal and organist of St. Peters Westminster.

De tekst in het manuscript van een van de twee odes, de ode op deze cd, een wereldpremière, zorgde voor nog een verrassing: de rechtstreekse verwijzing naar de Vrede van Utrecht. Daarmee was er in ieder geval een historisch verband tussen Händels Te Deum en Jubilate en Crofts Ode. Maar ook tussen Händel en Croft bestond er een relatie. Ze kenden elkaar goed en waren beiden verbonden aan de Chapel Royal. Evenals Händel was Croft een componist van groot aanzien. Terwijl Händel in Londen druk in de weer was met de voorbereidingen voor de uitvoering van zijn Te Deum en Jubilate repeteerde Croft zijn nieuwe Ode voor de uitvoering in Oxford. Daarmee kon hij, zo liet het zich aanzien, bovendien die zo fel begeerde doctorstitel halen. Voor de 'vredestekst' strikte Croft de predikant Joseph Trapp, die Croft het libretto leverde. Het zal geen toeval zijn dat het Allegro in de ouverture thematisch verwant is aan Händels meer dan vijfendertig jaar later gecomponeerde Music(k) for the Royal Fireworks, ditmaal ter gelegenheid van de Vrede van Aken in 1748, die een einde maakte aan de Oostenrijkse successieoorlog. In onze tijd zou onmiddellijk aan plagiaat worden gedacht, maar het ligt meer voor de hand dat Händel in dit geval Croft uit eerbetoon heeft geciteerd. Dat de grote Händel graag thema's van anderen gebruikte en zich daarbij soms als een echte 'gazza ladra' gedroeg heeft de Engelse musicoloog Winton Dean aangetoond. Maar zo bijzonder was dat in die tijd trouwens niet. Bach deed het ook en zelfs Mozart citeerde bijna letterlijk werk van Händel in zijn Requiem. Zo lijkt Händels Funeral Anthem for Queen Caroline - The ways of Zion do mourn HWV 264 uit 1737 model te hebben gestaan voor de introitus (vanzelfsprekend transponeerde Mozart het origineel van g-klein naar d-klein.) De overeenkomsten in zowel de instrumentale inleiding als het contrapunt kunnen onmogelijk over het hoofd worden gezien. Ook de Kyrie-fuga in datzelfde Requiem verwijst naar een werk van Händel: het slotkoor 'We will rejoice in thy salvation' uit het Dettingen Anthem HWV 265 uit 1743. Dit alles met de kanttekening dat Mozart het voorbeeld van Händel niet zomaar slaafs navolgde, maar er zijn geheel eigen invulling aan gaf.

Deze nieuwe uitgave van Channel Classics biedt niet alleen een wereldpremière in de vorm van een hoogst geïnspireerde en doortimmerde uitvoering van William Crofts Ode for the Peace of Utrecht, maar tevens een niet minder bevlogen vertolking van Händels Te Deum en Jubilate. Wat de laatste twee werken betreft is daarmee de niet minder spetterende en soms zelfs spectaculaire uitvoering onder leiding van Simon Preston op het label l'Oiseau-Lyre niet onttroond, maar de opname (1978/79) is inmiddels toch wel gedateerd. Bovendien is die uiteraard alleen in gewoon stereo, dit in tegenstelling tot de Channel Classics-sacd, die tevens surround-weergave biedt. Bovendien mist u dan het prachtige werk van Croft (de koppeling op l'Oiseau-Lyre is daarmee vergeleken nogal conventioneel, met Händels Jubilate en Vivaldi's Gloria RV 589). Dan is er nog Nikolaus Harnoncourt met zijn Concentus musicus Wien op Apex, die Händels Te Deum koppelde aan The Ways of Zion do mourn HWV 264. Zeker interessant om erbij te hebben, al is het alleen maar om HWV 264.

De opname klinkt ruimtelijker dan ik mij van de Philharmonie in Haarlem herinner, maar de gesuggereerde kerkakoestiek past deze muziek als een handschoen. Articulatie en helderheid blijven daarbij volkomen intact en laten nergens te wensen over. Solisten, koor en orkest staan er bijzonder fraai op, met volledig behoud van hun individuele karakteristieken. Het gebruik van historische instrumenten verhoogt de waarde van deze uitgave nog eens extra. Een mooie, bijzonder goed verzorgde productie, de zoveelste van het huis Channel Classics.

Apropos, hoe zit dat nu met die 'Noise of Cannon'? Jammer, maar u zult er niet door worden opgeschrikt. En al evenmin door 'rattling drums'. Wie dus rekent op een soort achttiende-eeuwse Ouverture 1812 moet ik teleurstellen. "With Noise of Cannon" verwijst alleen naar de tekst:

With noise of cannon and of rattling drums
Our songs of triumph shall resound no more;
Crowds shall no longer shout, the conquerer comes,
Nor in our verse shall warlike thunder roar.

Maar wel stevige taal voor een predikant, en zeker in die tijd!

Aart van der Wal, juli 2010